Άρθρο του Μιχάλη Χριστοδουλίδη στο We24_gr

Η απώλεια του ιδιωτικού πλούτου σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΚΤ και της ΤτΕ σήμερα ανέρχεται στο 40% , ενώ το διαθέσιμο εισόδημα έχει υποχωρήσει περίπου κατά 60δις ευρώ.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και την έρευνα EU-SILC, το κατώφλι σχετικής φτώχειας μειώθηκε πλέον από 7.178 ευρώ το 2010 σε 4.512 ευρώ σήμερα, ένδειξη κατάρρευσης των μεσαίων εισοδημάτων.

Αν μάλιστα, λαμβάναμε ως μέτρο φτώχειας το κατώφλι του 2010, τότε περίπου 2 εκατ. νοικοκυριά στην Ελλάδα θα θεωρούνταν σήμερα φτωχά.

Η μείωση στις τραπεζικές καταθέσεις και η αύξηση του ELA, για πρώτη φορά έπειτα από το φοβερό εκείνο καλοκαίρι του 2015, είναι δείγμα της ταραχώδους περιόδου που διανύουμε.

Η ”σοβιετοποίηση” της ελληνικής oικονομίας είναι πλέον γεγονός. Δεν υπάρχει κίνητρο για να επενδύσει κάποιος ή να αποταμιεύσει. Γιατί να έρθει ένας επενδυτής εγχώριος ή ξένος να επενδύσει σε μία εχθρική χώρα προς κάθε μορφή επιχειρηματικής ανάπτυξης, όταν ξέρει ότι το φορολογικό και ασφαλιστικό καθεστώς είναι τέτοιο που το κράτος θα του απαλλοτριώσει κάθε κέρδος και θα τον οδηγήσει στην πλήρη εξόντωση του, όταν ξέρει ότι η ανάπτυξη θα είναι αντιστρόφως ανάλογη του πρωτογενούς πλεονάσματος, όταν ξέρει ότι έχει να αντιμετωπίσει ένα δαιδαλώδες σύστημα γραφειοκρατίας, μια δικαιοσύνη που υπολειτουργεί λόγω της έλλειψης προσωπικού και υλικοτεχνικών δομών με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στις δικαστικές αποφάσεις, όταν ξέρει ότι έχει να πληρώσει υψηλά ‘’δίδακτρα’’ για να μάθει πόσα ασφαλιστικά και φορολογικά νομοσχέδια πρέπει να εφαρμόσει, όταν ξέρει ότι το κόστος των κρατικών δαπανών παραμένει υψηλό για να λειτουργήσει ένα αναποτελεσματικό και αντιπαραγωγικό δημόσιο.

Ο απλός πολίτης τι νόημα έχει να επιδιώκει να πάρει μία καλύτερη σύνταξη, όταν ξέρει όσες εισφορές και να πληρώσει στο τέλος θα λάβει μια σύνταξη πενίας , όταν ζει καθημερινά την σταδιακή κατάσχεση της ιδιωτικής ακίνητης περιουσίας του, αφού πλέον του έχουν αφαιρέσει εισόδημα για να μπορεί να αποπληρώνει το στεγαστικό του δάνειο, όταν πληρώνει αβάσταχτους φόρους ακινήτων, όταν το κόστος της ενέργειας για να λειτουργήσει το νοικοκυριό του ή την επιχείρηση του είναι απαγορευτικό, και κυρίως πως να εμπιστευτεί τις αποταμιεύσεις του στο τραπεζικό σύστημα, όταν το σκηνικό του 2017 θυμίζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο εκείνο του 2015.

Μια κυβέρνηση που δεν ασχολήθηκε με την ουσία του προβλήματος, που δεν ήταν άλλο από το στρεβλό της οικονομικό πρότυπο που θα έπρεπε να αλλάξει για να κερδίσει η οικονομία την ανταγωνιστικότητά της κι έτσι να ανταποκριθεί η χώρα στις επιταγές των στόχων της.

Δεν ασχολήθηκε με τη μείωση των κρατικών δαπανών και του ίδιου του κράτους, ούτε με τις μεταρρυθμίσεις πού θα είχαν ένα ευεργετικό για την οικονομία αποτέλεσμα, παρά μόνο με την επιβολή βαριάς φορολογίας σε ιδιώτες κι επιχειρήσεις, συνταξιούχους και μισθωτούς.

Το μόνο που υιοθετεί η κυβέρνηση είναι η πρακτική των «ταμειακών ισοδύναμων», όπου κάθε μέτρο παράγει ένα ταμειακό αποτέλεσμα και, συνεπώς, για να καταργηθεί πρέπει να υιοθετηθεί ένα άλλο μέτρο που να έχει το ίδιο αποτέλεσμα στον προϋπολογισμό.

Τελικά ενώ επιδιώκει να εξαφανίσει την μεσαία τάξη, γιατί δεν αποτελεί την εκλογική της πελατεία, σε αντίθεση με τους ήδη φτωχοποιημένους δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους, το μόνο που κάνει, είναι να προσλαμβάνει ή να μονιμοποιεί για να αυξήσει το ψηφοφορικό της στρατό.

Φυσικά όλα αυτά γίνονται από χρήματα που δεν προέρχονται από την ανάπτυξη, αλλά από την καταλήστευση της ιδιωτικής οικονομίας.

Τελικά τι καταφέρνει; Το μόνο που καταφέρνει είναι να ενισχύει τα κίνητρα για φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή και να ενθαρρύνει την αδήλωτη εργασία, εξασθενίζοντας τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα των ελληνικών επιχειρήσεων, αποτρέποντας κάθε προσπάθεια για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Ο πολίτης έχει υπόσταση μόνο όταν έχει κρατική οντότητα, οι υπηρεσίες που προσφέρει είναι οι ελάχιστες για να ικανοποιήσει τις αυξημένες απαιτήσεις της όποιας επιχειρηματικότητας, η αμοιβή του είναι διαρκώς συρρικνούμενη, άρα και η ποιοτική παροχή υπηρεσίας επίσης μειούμενη, η ομηρία των συμβασιούχων είναι μόνιμη επιδίωξη, ανύπαρκτη αξιολόγηση εφόσον δεν είναι το ζητούμενο η ποιότητα και ο υψηλός επαγγελματισμός.

Αντίθετα η νομενκλατούρα του κόμματος χαίρει υψηλά προνόμια, ακριβά ταξίδια, χλιδάτη ζωή, πολυδάπανη φρουρά, αποκομμένη από την ‘’μάζα’’ κλεισμένη στα ‘’ανάκτορα’’ της και το μόνο που ‘’πουλάει’’ για να δείξει την αριστερή της προέλευση είναι η υπόσχεση καρτών συσσιτίων, επιδομάτων κλπ, που και αυτά είναι υπό αίρεση.

Ας ζήσουμε λοιπόν τα αφήγημα τους, αφού δεν αλλάζουμε εμείς, τότε θα αλλάξουμε εμείς τον κόσμο.

Μιχάλης Χριστοδουλίδης

Διπλ. Μηχανολόγος Μηχανικός-Σμήναρχος ε.α Διπλ. Μηχανικός Αεροσκαφών ΣΜΑ – Ενεργειακός Επιθεωρητής και Τομεάρχης Ενέργειας και Υποδομών του Μετώπου Νίκης

Μέτωπο Νίκης

www.metoponikis.gr