Iδρυτική Διακήρυξη

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΩΠΟΥ ΝΙΚΗΣ

ΠΩΣ ΘΑ ΝΙΚΗΘΕΙ Η ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ

  1. Από την Ήττα στην Ηττοπάθεια

Αν κάτι πρέπει να διδαχθούμε από τις κινητοποιήσεις και τα συλλαλητήρια κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι το εύρος και το βάθος του χάσματος που χωρίζει τον ελληνικό λαό από τους μηχανισμούς του Κράτους, τα συστήματα απονομής δικαιοσύνης, την κομματοκρατία και τα ΜΜΕ.

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που ξεπερνά το 80%, διακατέχεται από βαθιά δυσπιστία, αν όχι απέχθεια, οργή και αγανάκτηση, απέναντι στο κράτος και τα συστημικά κόμματα, δηλαδή ένα πολιτικό και νομοθετικό-θεσμικό σύστημα, εχθρικό προς την εθνική κυριαρχία, ταυτότητα, ιστορία και αξιοπρέπεια της χώρας, όπως αυτό έμμεσα από απανωτές ταπεινώσεις και μειοδοσίες καθόλη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης,  μετά το 1974.

Αυτή όμως η αποξένωση της κοινωνίας από μια φαύλη και ανθελληνική κομματοκρατία, παραμένει εγκλωβισμένη στην ψυχολογική αδυναμία της να εκφραστεί συλλογικά, με συνέπεια και διάρκεια, ως Κοινωνία Πολιτών μέσα από «πρωτοβάθμιους» θεσμούς αδιάβλητης εκπροσώπησης.

Η αιτία για αυτή την αδυναμία εκδήλωσης του «κοινοτικού» πνεύματος που διέκρινε τους Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων, πρέπει να αναζητηθεί στην τεράστια δύναμη διάβρωσης, εξατομίκευσης και παθητικοποίησης που απέκτησε το σύστημα επικοινωνίας των ΜΜΕ σε ολόκληρη τη μεταπολεμική Δύση.

Αλλά σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη όπου είχε — μέχρι πρόσφατα — επικρατήσει το καταναλωτικό μοντέλο των απεριόριστων ατομικών επιλογών και προσδοκιών, στην ελληνική κοινωνία το ίδιο επικοινωνιακό σύστημα «κοινωνικής μηχανικής» χρησιμοποιήθηκε επιπλέον για να σπάσει το ηθικό, το φρόνημα και το φιλότιμο του μέσου Έλληνα, ώστε να χάσει την αυτοπεποίθησή του, να αποσυρθεί από κάθε ουσιαστική κοινωνική ή εθνική απαίτηση και διεκδίκηση.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, στήθηκε μια αλυσίδα από ήττες, υποχωρήσεις και παραχωρήσεις σε εσωτερικούς και εξωτερικούς Εχθρούς, χωρίς μάχη ή αντάλλαγμα, αλλά με δόλο, απάτη και εκβιασμούς μεγάλου αριθμού συνενόχων.

Έτσι σφυρηλατήθηκε στο λαϊκό σώμα μια άνευ προηγουμένου ηττοπάθεια, μεμψιμοιρία, αυτοενοχοποίηση και απελπισία, που δεν επιτρέπουν στη φυσική του διάθεση για αντίσταση να εκφραστεί αποφασιστικά, εποικοδομητικά και αποτελεσματικά.

Χωρίς την κάθαρση της ελληνικής ψυχής από τα μικρόβια της Αυτοϋποτίμησης και του Αυτομαστιγώματος (που διασπείρουν παντού εγωπάθεια, καχυποψία και φθόνο), χωρίς ανάκτηση αυτοπεποίθησης και ηθικού, κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης της καθημαγμένης ελληνικής Κοινωνίας σε πολιτικό Υποκείμενο είναι καταδικασμένη σε αποτυχία.

Οι παρακάτω σκέψεις έχουν σκοπό να συμβάλλουν σε αυτό το στόχο αποδεικνύοντας πως δεν είναι ούτε απρόσιτος ούτε ξένος προς τις παραδόσεις που επέτρεψαν στον Ελληνισμό να επιβιώσει και αναγεννηθεί μέσα από ανάλογες ή χειρότερες περιστάσεις.

  1. Η Εσωτερική Κατοχή 

Η άλλη όψη του νομίσματος, είναι πως, στο παρασκήνιο των πολιτικών εξελίξεων τα τελευταία 45 χρόνια, ενδυναμώθηκε μια Σκιώδης Εξουσία, που λειτουργεί ανεξέλεγκτα και εξωθεσμικά, με πολιτική πανουργία, αντεθνική κατεύθυνση και πρωταρχικό μέλημα την καταρράκωση του πατριωτικού φρονήματος των Ελλήνων πολιτικών, τον έλεγχο και την φαλκίδευση κάθε αυθεντικής συλλογικότητας ή δημιουργικής πρωτοβουλίας, κάθε απόπειρας πνευματικής, πολιτιστικής, θεσμικής και εθνικής ανάτασης, ακόμα και όταν εκδηλώνεται στην πιο μικρή και φαινομενικά ακίνδυνη κλίμακα.

Ο δηλητηριώδης συνδυασμός ενός πολιτικού συστήματος ανδρεικέλων στο παραπλανητικό “προσκήνιο”, με τον ασφυκτικό παρασκηνιακό έλεγχο όλων των θεσμών από παρακλάδια, κομισάριους και εγκάθετους της Σκιώδους Διακυβέρνησης, έχει ως αποτέλεσμα την συνεχή υπονόμευση του εθνικού και δημόσιου συμφέροντος, ή της βούλησης της πλειοψηφίας, από τους μηχανισμούς του Κράτους και της κομματοκρατίας, πάντα στην υπηρεσία βλαπτικών ή αντεθνικών επιλογών μέσα και έξω από την χώρα.

Η μακροχρόνια στεγανοποίηση των κρατικών, παρακρατικών και εξωθεσμικών  μηχανισμών εξουσίας είναι τόσο “δικτυωμένη” ώστε να εξουδετερώνει και αφομοιώνει ιδεολογικά κάθε θεσμική απόπειρα ανατροπής των θανάσιμων επιλογών του παρόντος συστήματος ή απόκρουσης των αντιλαϊκών του μέτρων μέσω παραδοσιακών διαύλων όπως η τοπική αυτοδιοίκηση, τα δικαστήρια ή τα επαγγελματικά σωματεία και επιμελητήρια.

Αυτό το καθεστώς κρατικής ιδιοτέλειας και υπονόμευσης, δίνει την αίσθηση στους απλούς πολίτες μιας Εσωτερικής Κατοχής πιο πονηρής και ευέλικτης, πιο μεθοδικής και πολυπλόκαμης από οποιαδήποτε εξωτερική άλωση και υποδούλωση έχει γνωρίσει ο τόπος.

Προκαλεί συνεχώς ηττοπάθεια, φθόνο, μεμψιμοιρία και αυτοενοχοποίηση καθώς επεκτείνεται σε ολόκληρο το φάσμα των αντιπροσωπευτικών θεσμών τόσο σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο όσο και σε τοπικό, επαγγελματικό, συνδικαλιστικό ή πολιτιστικό, όπου επίσης κυριαρχούν σύλλογοι, σωματεία και επιμελητήρια, ελεγχόμενα από κρατικούς μηχανισμούς και κομματικές παρατάξεις.

Αλλά η ισχύς αυτού του καθεστώτος διαφθοράς, εξαπάτησης και διαπλοκής είναι εξίσου πλασματική και ευάλωτη όσο και η «ελληνικότητά» του.

Κλυδωνίζεται με την παραμικρή αμφισβήτηση της νομιμότητας, της ηθικής, της λογική των πράξεών του ή των ανθελληνικών σχεδίων που υπηρετεί.

Αυτή όμως η αμφισβήτηση πρέπει να μην τα βάζει κάτω με την πρώτη δυσκολία, να έχει διάρκεια, κύρος, ανυποχώρητη επιμονή και υπομονή.

  1. Ανασύνταξη Κοινωνίας των Πολιτών

Κάτι τέτοιο μόνο η ανασυγκρότηση και δραστηριοποίηση από μηδενική βάση της Κοινωνίας των Πολιτών μπορεί να το εγγυηθεί, μαθαίνοντας στην πράξη να ανθίσταται με συνέπεια, ανιδιοτέλεια και σύνεση στη διάβρωση της Σκιώδους Διακυβέρνησης.

Να λοιπόν πώς θα μπορούσε να αλλάξει η ζοφερή σημερινή κατάσταση χωρίς ο λαός να διακινδυνεύει εθνική απώλεια ή ζημιά χειρότερη από αυτήν που υπέστη στα τελευταία 8 χρόνια.

Η απάντηση βρίσκεται στη θέσπιση, ενεργοποίηση ή συντονισμό μικρών και ευέλικτων πολιτικών σχηματισμών, συλλόγων ή κινήσεων που δραστηριοποιούνται εκτός του κράτους και του παρόντος κομματικού κατεστημένου, αποκλειστικά στο πεδίο της Κοινωνίας των Πολιτών και της “συμβατικής” νομιμότητας.

Απώτερος στόχος δεν είναι η μετωπική σύγκρουση με τους σκιώδεις μηχανισμούς εξουσίας εκεί όπου αυτοί ασκούν ασφυκτικό έλεγχο (όπως οι εκλογές, η Βουλή και τα μεγάλα ΜΜΕ), γιατί τέτοιες σπασμωδικές απόπειρες πολιτικής συσπείρωσης προσκρούουν σε ιδεολογικές αγκυλώσεις προσωπικές εμπάθειες ή μικροκομματικές φιλοδοξίες που αναπαράγουν μόνο απογοήτευση.

Χωρίς να αποκλείουν οποιαδήποτε οργανωτική μετεξέλιξη, οι νέοι σχηματισμοί αντίστασης  της Κοινωνίας των Πολιτών αποβλέπουν στην άμεση ενεργοποίηση και εμβάθυνση της συστηματικής κριτικής και ενεργούς συλλογικής αυτοάμυνας, ανυπακοής και αντίστασης μέσα από χώρους και δράσεις (όπως κοινωνικά μέσα και δημόσιες εκδηλώσεις, κινητοποιήσεις ή νομικές προσφυγές) που αφυπνίζουν συνειδήσεις και κινητοποιούν πολλαπλάσιες δυνάμεις απέναντι στα αντεθνικά και αντιλαϊκά σχέδια ή τετελεσμένα του Αντιπάλου.

Αυτή είναι μια κοινωνική διεργασία που αναπτύχθηκε αυθόρμητα σε τοπικό επίπεδο γύρω από το ύψιστο εθνικό θέμα της Μακεδονίας μετά την επιτυχία των μεγάλων συλλαλητηρίων. Είναι κάτι που πρέπει να συντηρηθεί, ενισχυθεί, διευρυνθεί και εμβαθυνθεί σε όλο τον Ελληνισμό για να αποκρούσει και ακυρώσει την εφαρμογή της προδοτικής Συμπαιγνίας των Πρεσπών.

Μόνον έτσι θα αποδυναμωθεί η ευχέρεια του συστήματος να αφομοιώνει τις φυγόκεντρες τάσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του ως συνέπεια των παλλαϊκών αντιδράσεων.

  1. Η Νίκη ως Επιλογή

Χρειάστηκε να φτάσουμε στην πιο ατιμωτική διακρατική «συμφωνία ολοκληρωτικής παράδοσης χωρίς πόλεμο» με ένα κρατίδιο Φρανκενστάιν για να γίνει συνείδηση στους περισσότερους Έλληνες πως δεν έχουν πια άλλη επιλογή.

Απέναντι σε ένα καθεστώς Εφιάλτη, ένα καθεστώς εσωτερικής και εξωτερικής κατοχής, είμαστε υποχρεωμένοι να πάρουμε θέση και να σταθούμε όρθιοι στα νοητά Στενά των Θερμοπυλών, αποφασισμένοι να αγωνιστούμε για τη Νίκη, και μόνο τη Νίκη, όσο χρόνο και αν χρειαστεί.

Καταλαβαίνουμε σιγά-σιγά πως αυτός ο Αγώνας είναι πολύ ανώτερος από τη ζωή καθενός μας, την οικογένειά μας, την οικονομική μας επιβίωση, την απαλλαγή από τυράννους και κατακτητές, την ανάκτηση «δημοκρατίας» και εθνικής κυριαρχίας.

Είναι όλα αυτά μαζί αλλά και κάτι πολύ σημαντικότερο!

Είναι Αγώνας για την ψυχή του Έθνους μας, για να μη ζήσουν τα παιδιά μας και οι απόγονοί τους σαν τα ξερά φύλλα στον άνεμο, χωρίς εστία προστασίας, ταυτότητα και πατρίδα, χωρίς ιερό και όσιο, χωρίς κοινή μνήμη, χωρίς βίωμα συλλογικής καταγωγής και κληρονομιάς!

Αγκαλιάστε λοιπόν τον αγώνα, πιστέψτε στον αγώνα και επιλέξτε τη Νίκη.

Και επιτέλους, τι ζητάνε από μας οι απόγονοι και πρόγονοί μας; Ούτε Κούγκι, ούτε Ζάλογγο. Ο Καβάφης το είπε καθαρά και ξάστερα: «Πάλιν εις μικρόν γενναίοι» — όσον αντέχει και μπορεί καθένας, αλλά ούτε σπιθαμή λιγότερο!

Ευτυχώς, πέρασε η εποχή των αιματηρών εξεγέρσεων και εμφυλίων σπαραγμών του 20ού αιώνα που δεν οδήγησαν παρά σε νέες τυραννίες.

Τώρα η μάχη είναι κυρίως μάχη πνευματικών και ηθικών χαρακωμάτων, αλλά παραμένει βαθιά πολιτική, για τη σωτηρία της πατρίδας, του πολιτισμού και της Ανθρωπιάς μας.

Με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας. Άλλος την πένα, άλλος τη γνώση, άλλος τον λόγο, άλλος τις συναναστροφές, άλλος το αξίωμα, άλλος το επάγγελμα, άλλος το ταλέντο.

Μπορούμε και πρέπει να νικήσουμε πρώτα απ’ όλα τον Φόβο της Ήττας, γιατί δεν μπορεί να είναι χειρότερη από αυτή που έχουμε ήδη υποστεί αμαχητί! 

  1. Η νικηφόρα Λογική

Και μαζί να νικήσουμε τον παραλογισμό του Φόβου: Την αυτοεκπληρούμενη προφητεία της παραίτησης και της απελπισίας, την αυτοενοχοποίηση, την ντροπή και την οργή για «το κατάντημα της χώρας μας»!

Ακόμα κι αν νομίζουμε πως η «ψυχρή λογική» μας προτρέπει στην απόγνωση, σαν να είμαστε στην αρχή μιας έρπουσας Τουρκοκρατίας που μπορεί να διαρκέσει άλλα 400 χρόνια, πρέπει αυτή τη «λογική» να την αντιστρέψουμε… λογικά:

Να καταλάβουμε πως αυτή είναι μια «λογική» που μας έχει υποβληθεί ασυνείδητα, μεθοδικά και συστηματικά στα τελευταία 45 χρόνια μέσα από έναν ακατάπαυστο, επιστημονικά οργανωμένο ψυχολογικό πόλεμο τον οποίο ο απρόσωπος Εχθρός διεξάγει εναντίον μας.

Δεν κατάφεραν να μας καταβάλουν με εισβολές, αλώσεις και υποδουλώσεις επί χιλιετίες. Τώρα νομίζουν πως έχουν βρει τον τρόπο να μας οδηγήσουν στην αναίμακτη αυτοκτονία μέσα σε μερικές δεκαετίες προδοσίας, ταπείνωσης και καταρράκωσης του ηθικού.

Και όμως, στα τελευταία χρόνια, το δικό τους στρατόπεδο είναι αυτό που καταρρέει παγκοσμίως. Αυτό που καταρρέει είναι ένας πολιτισμός που έφτασε στο σημείο να αντιστρέψει ή διαγράψει κάθε ίχνος Ελληνικής Σοφίας που του κληροδότησαν οι πρόγονοί μας.

Ακριβώς γι’ αυτό, στρέφεται με τόσο μένος εναντίον μας: Γιατί του θυμίζουμε αυτό που πρόδωσε και εξευτέλισε, και το οποίο μόνο ο ζωντανός Ελληνισμός θα μπορέσει να αναστήσει.

Για αυτό, αντί να κλαίμε την μοίρα μας και την αδυναμία μας απέναντι στο παγκόσμιο Θηρίο, πρέπει να νιώθουμε υπερήφανοι που βλέπει σε μας μια τόσο άμεση Απειλή.

Αλλά δεν είμαστε πια μόνοι απέναντι στο στρατόπεδο της παγκοσμιοποίησης, της αποεθνοποίησης, του νεοταξικού ολοκληρωτισμού, της τυραννίας των νοσηρών μειοψηφιών και των διακινούμενων εισβολέων, της αντικατάστασης πληθυσμών, της κατευθυνόμενης τρομοκρατίας, της μιντιακής εξαπάτησης, της ηλεκτρονικής αστυνόμευσης, της επιλεκτικής φίμωσης ιδεών και λόγου, της τεχνητής μετάλλαξης του ανθρώπινου είδους. 

Ένα σύστημα που πνέει τα λοίσθια παντού και κυρίως στην Ευρώπη.

Τα πιο προηγμένα κέντρο της εξουσίας του βρίσκονται ήδη σε χειρότερη μοίρα από μας, τα προνομιακά του θύματα και πειραματόζωα στον κατήφορο της Μετανθρώπινης Βαρβαρότητας και της Πλανητικής Φυλακής.

  1. Το ψεύδος της «αντικειμενικής απελπισίας»

Εξάλλου η αληθινή Ιστορία δεν προσφέρει αντικειμενική υπόσταση ή εμπειρική τεκμηρίωση στην απαισιοδοξία.

Ο Νόμος της Ύβρεως και της Νεμέσεως συνεχίζει να λειτουργεί με αφανείς, απρόβλεπτους και πρωτότυπους τρόπους.

Η Ιστορία δεν είναι αλληλουχία στεγνών, νομοτελειακών ή αναπότρεπτων «γεγονότων» χωρίς αξιακό και ηθικό – πολιτικό υπόβαθρο. Είναι, ένα κοινό αφήγημα στο οποίο ο καθένας από μας γράφει το δικό του κεφάλαιο μαρτυρίου και δόξας, ιδρώτα και αίματος.

Αντί λοιπόν, να χτυπάμε με οργή τα κύματα, ας κινηθούμε ενάντια στο ρεύμα με σύνεση και αποφασιστικότητα, όπως ένας αθλητής γυμνάζει τους μυς για να βελτιώσει την αντοχή και την τεχνική του, απολαμβάνοντας κάθε στιγμή του αθλήματος.

Δεν ωφελεί να είμαστε κυνικοί, ανάλγητοι και μοιρολάτρες. Ακόμα και αν τα πράγματα ήταν δέκα φορές χειρότερα, το ηρωικό ιδανικό και η αρετή της Ανδρείας παραμένει στον πυρήνα του ελληνικού τρόπου προσέγγισης στις τραγικές δοκιμασίες της Ιστορίας και Αλήθειας.

Δεν χάνουμε τίποτα λοιπόν αν είμαστε ευγνώμονες και περήφανοι για τον Αγώνα που μας αναθέτει η Ιστορία.

Ευγνώμονες που γεννηθήκαμε σε μια εποχή και σε μια χώρα, με τόσο σαφείς επιλογές και προτάγματα, τόσο καθαρό περιεχόμενο και ανώτερο νόημα Αντίστασης, τόσο βαθύτερη Αιτία και Διακύβευμα.

Από τη μια, παρατάσσεται η πανάρχαια Ύβρις της Νέας Τάξης με έκδηλες προθέσεις Ανατροπής, Χάους και Τρόμου, με αδίστακτους σχεδιασμούς για ένα μέλλον χωρίς καθόλου ανθρωπιά και λιγότερη  ανθρωπότητα όπως τη γνωρίζαμε.

Από την άλλη, αμύνονται τα ιστορικά έθνη με τις εθνικές τους ιστορίες με όραμα και προσφορά πολιτισμού, με γνώμονα τον «κατ’ εικόνα και ομοίωση» ελεύθερο Άνθρωπο.

Όποιος έχει ένα “Γιατί” για να ζήσει τη ζωή του, μπορεί να αντέξει σχεδόν οποιοδήποτε “Πώς” — μας λέει ο Νίτσε.

Η Ιστορία έχει δωρίσει στους Έλληνες το «Γιατί» γεμάτο νόημα, αξία και ηθικό περιεχόμενο, αλλά πολλοί συμπολίτες μας περνάνε τη ζωή τους μαζί με δισεκατομμύρια συνανθρώπων τους χωρίς στοιχειώδη συναίσθηση πεπρωμένου, χρέους και καθήκοντος.

Οι περισσότεροι θα ζήσουν μέσα στη δυστυχία, τις στερήσεις και τα αδιέξοδα. Άλλοι θα αναλωθούν σε εφήμερες απολαύσεις, άχρηστα αγαθά, κοινοτοπίες και αντιπερισπασμούς.

Και όμως, κάτι υπάρχει που κινεί πολλούς να μη θέλουν να παραδοθούν «αμετάκλητα και άνευ όρων», να αρνούνται πεισματικά να κάτσουν στα τέσσερα. Το μόνο που αναζητούν είναι συναγωνιστές για τα κοινά Ιδανικά και τη Σωτηρία της Πατρίδας.

Αρκεί να γνωρίζουμε, όπως είπε ο Όργουελ, πως σε μια εποχή γενικευμένης Εξαπάτησης, κάθε εκφορά της Αλήθειας είναι επαναστατική. Και κάθε ενατένιση ομορφιάς που θα μοιραστούμε με άλλους, είναι εξέγερση ενάντια την Ασχήμια που μας πολιορκεί.

Άλλωστε, όσο χρυσάφι κι αν στοιβάξουμε στους ώμους των απογόνων μας, πρέπει να γνωρίζουμε πως ο βίος τους θα είναι το ίδιο αβίωτος χωρίς εθνική ταυτότητα και πατρίδα.

Χωρίς υπερβατικό νόημα, ο κόσμος παίρνει εντελώς επιφανειακή υπόσταση και στεγνώνει από πνευματική ενέργεια, η ζωή γίνεται ζωώδης, αποκομμένη από τον Λόγο, από το Ωραίο και το Ιερό.

Έφτασε η ώρα της Απόφασης, για να αναμετρηθούμε με τον Αντίπαλο που έμαθε να παίζει εν ου παικτοίς.

Αργά αλλά σταθερά, ο κόσμος στρέφει το βλέμμα του ξανά στην Ιδέα της Ελευθερίας, στο Πνεύμα του Οικουμενικού Ελληνισμού, στην κληρονομιά των Μακεδόνων του Μεγαλέξανδρου.

Το Μέτωπο Νίκης είναι μέτωπο αυτοπεποίθησης, πίστης και Ελπίδας του ελληνικού Λαού ενάντια στην Ηττοπάθεια, τον Μηδενισμό και την Απελπισία που για δεκαετίες επιχειρούν να ενσταλάξουν στην συνείδηση του οι πολιτικοί και πνευματικοί εντολοδόχοι μιας Σκιώδους Ανθελληνικής Εξουσίας που στόχο έχει την κατεδάφιση της ιστορικής του ταυτότητας, κληρονομιάς και Χρέους σε έναν Κόσμο που διψάει για το Φως του Ελληνισμού.

Μπες στο Μέτωπο, Δώσε τη μάχη

Φόρμα Εγγραφής